Rozdział 2

Poranek był bardzo piękny, słońce świeciło intensywniejszym tonem niż poprzedniego dnia. Przeciągając się na łóżku zaplątałam się w MP3 z której słuchałam muzyki, jej odplątanie zajęło mi chyba ze 20 min. Dziwnie zaczęła mnie boleć głowa, zeszłam do kuchni zażyłam jakąś tabletkę i rozpoczęłam przygotowania do robienia śniadania. Włozyłam 2 grzanki do tostownicy po czym posmarowałam je dżemem. po zjedzonym posiłku, udałam się do łazienki, trochę się ogarnęłam. Wyszłam na duuży balkon, na którym znajdowała się huśtawka. Usiadłam i zaczęłam się bujać, tym samym przyglądając się całej przyrodzie, która była w zasięgu mojego wzroku. Zdążyłam tylko dosłyszeć sygnał telefonu, po chwili odczytałam wiadomośc, była ona od Kamila:
"bardzo Cię przepraszam, że wczoraj nie dałem rady przyjść, ale sama rozumiesz.. Kocham :) "
Pokręciłam tylko buzią i odłożyłam telefon. Nagle dało sie słyszeć znajomą melodię, od razu ją rozpoznałam, był to nasz dzwonek do drzwi. Wychyliłam się zza białych barierek balkonu i dostrzegłam tylko czuprynę dziewczyny, wiedziałam kto to. Szybko zeszłam na dół, posłusznie otwarłam drzwi:
-Hej mała - Ann uśmiechnęła się do mnie
Zaprosiłam ją do środka, usiadłyśmy  w tym samym miejscu, gdzie ja siedziałam przed momentem. Niespodziewanie po krótkiej chwili Ania rzuciła mi na kolana kartkę z jakimś numerem
-Co to?- zapytałam zdziwiona
-Kartka z numerem
-Pff to to też wiem ale z czyim?
- a no więc tak, haha mój wujek, czoraj gdy Ty już poszłaś z tym idiotą- nie pozwoliła mi przerwać- przyszedł i zapytał się czy nie mogłabym mu pomóc. Zdziwiona nie wiedziałam o co mu chodzi, okazało się że ma dobrego przyjaciela, który jest tak jakby pewnego rodzaju menadżerem jakiegoś głupiego zespołu,  niedługo kręcą teledysk..
-i co w związku z tym?- zapytałam
- to że nie powinno się przerywać- powiedziała ze stanowaczą miną. No i jedna z ważnych dla niego kosmetyczek zachorowała na ospę i nie ma kto pomalować dziewczyn, które będą tam występować, i ja stwierdziłam, że Ty bardzo ładnie robisz makijaż.- Tym razem nie pozwoliła mi przerwac- Pamiętasz jak pomalowałaś moją kuzynkę na ślub, wyglądała bardzo ładnie? Więc tak sobie pomyślałam, że mogłabyś spróbować to jest jednorazowa robota, a kase byś za to dostała, a wiem, że nie wiadomo kiedy mama Ci przeleje, to jak będzie zadzwonisz?-uśmiechnęła się.
-Nie przecież tam są sami profesjonaliści, a ja to robię amatorsko i w dodatku nie dość profesjonalnie.-zaprotestowałam
-proszę Cię bardzo, zrób to chociaż dla mnie- spojrzała na mnie oczkami jak ze shreka, wiedziała, że i tak jej ulegnę i tym razem się udało
-oki daj ten telefon- odpowiedziałam dość niechętnie
Zabrałam telefon i kartkę, na klawiaturze wystukałam zapisane cyferki na kartce, po czym nacisłam zieloną słuchawkę. Pierwszy, drugi, trzeci sygnał i nic, to nie ma sensu i tak nikt nie odbierze, pomyślałam. Nagle w słuchawce odezwał się męski, doniosły głos.
-Słucham
-Dzień dobry, ja dzwonię z polceneia pana Johna, chodzi o..
-a tak, tak pamiętam doskonale, bo już się martwiłem, że kręcenie teledysku musimy odstawić na kolejny dzień.
-bardzo mi miło, a więc co mam robic?
-najpierw bardzo bym cie prosił, abyś zrobiła próbny makijaż na obojętnie jakiej osobie i podeslała mi go, na meila, ja się dogadam z innymi wspołpracownikami i w ciągu 12 h odezwiemy się do Pani. A i najważniejsze  bardzo zależy nam na tym, by makijaż był naturalny bez żadnego rodzaju ciemnych cieni, aby twarz wyglądała naturalnie a nie jak plastik.
-dobrze, bardzo dziękuję, w takim razie ja w najbliższą godzinę zrobię makijaż na koleżance i niech mi pan poda pocztę, to wyślę ją na nie.
Po tych słowach szybko zapisałam na świstku kartki meila jakiego podaj mi ten facet. Podziękowałam, życzyłam miłego dnia i się rozłączyłam
Spojrzałam na przyjaciółkę, która siedziała na podłodze i stale się we mnie wpatrywała, z jej myśli wyczytałam czystą ciekawośc jak mi poszło. Nie czekając aż zapyta zaskoczyłam ją szybką odpowiedzią.
-A więc muszę zrobić próbny makijaż na TOBIE-pokreśliłam ostatnie słowo- i następnie wysłać to do wglądu. Zaczynamy teraz siadaj tutaj, bo jest dobre światło a ja pójde po moją kosmetyczkę.
Po 5 minutach wróciłam na balkon z całą stertą kosmetyków. Usiadłam obok niej, zabrałam do ręki podkład, po czym rozprowadziłam równomiernie po jej twarzy, dałam trochę pudru i różu na policzki.
-zależy nam na naturalności- w mojej głowie na stałe wryły się słowa wypowiedziane przez mężczyznę.
Jeszcze tusz, lekka kredka, cień, błyszczyk iiiii gotowe. Możesz iść zobaczyć do lustra,to jest chyba mój najdłużej robiony makijaż. - odpowiedziałam z uśmiechem
Brunetka wstała i za kilka minut wróciła spowrotem
-Jest idealnie, teraz tylko cykaj zdjęcie i wysyłaj a jutro kto wie, idziemy na plan juhuu!!- Dziewczyna zaczeła się wydzierać na całe gardło. Ja zaśmiałam się tylko pod nosem, pobiegłam do pokoju po aparat i zrobiłam kilka zdjęć. Niedługo potem przedemną stał laptop na którym była wyświetlona poczta z adresem mojego chwilowego pracodawcy i załącznikami danymi do wysłania.
-A może ja źle robię?-zastanawiałam się głośno
Ale Ann nie słuchała tego tylko bez uzgodnienia ze mną dała "wyślij".
-I jak dzwonili?- pytała zniecierpliwiona dziewczyna
-Nie no cośty, dopiero mineły 3 godziny a mówili, że do 12 godzin.  Nie zdażyłam dopowiedzieć, gdy zadzwonił telefon
-Halo- odebrałam drżącym głosem
-Pani Dominika?
-Tak, przy telefonie
-Bardzo spodobało mie się Pani wykonanie, jednak tak samo jak jednej z wizażystek, a więc czy Pani zgodziłaby się pomalowac te dziewczyny do teledysku?
-Yyyy, a kiedy musiałabym się wstawić na plan?
-Pojutrze o godzinie 12:00, a adres wyślę Pani w esemesie
-A więc zgadzam się bardzo dziękuję i na pewno będę, do zobaczenia i jeszcze raz bardzo dziękuję
Rozłączyła się, po czym zaczęłam ogromnie piszczeć, z tego wszystkiego Ann nie wiedziała co się dzieje.
-Nigdy nie wiedziałam, że w moim życiu spotka mnie jeszcze coś dobrego, to jest chyba jakiś sen, no normalnie nie wierzę.
Zaczęłyśmy w tym momencie razem tańczyć na środku pokoju. Nagle ktoś zapukał do drzwi, pójdę otworzyć - zawołała Ann
Po chwili wprowadziła do salonu nikogo innego jak Kamila, który przyszedł mnie przeprosić i zabrać do kina.
- Oki kochana, to baw się dobrze, ja już lecę- posłała mi miłe spojrzenie po czym wyszła z domu.
-Kochanie ja tylko pójdę się ogarnąć, rozgość się w salonie i poczekaj na mnie. Szybko pobiegłam do pokoju wybrałam z szafy letnią, zwiewną sukienkę, lekko się umalowałam i za jakieś 20 min byłam już gotowa. Weszłam, a raczej wparowałam do kuchni, by oznajmić że jestem gotowa. Byłam bardzo szczęśliwa, gdyż jest to nasze pierwsze wspólne wyjście od 2 tygodni. Podeszłam do chłopaka, pocałowałam go w policzek - to co idziemy?
- no pewnie zakładaj buty i chodź, jaki chcesz film komedia romantyczna, horror?
-Oj zdecydowanie horror- zaśmiałam się ubierając swoje fioletowe baleriny.
Wyszliśmy z domu zamknęłam dom i już po chwili znaleźliśmy się na znanych mi obejściach i uliczkach. Idąc przez zatłoczone chodniki czułam, że znam tutaj każdy zakątek, nawet te drzewa mijane prawie codziennie były mi bliskie, mama nie raz rozstrząsała kwestię wyprowadzenia się, ale ja nigdy nie chciałam tego słuchać, pod wieloma względami kochałam to miejsce i nie chciałam go opuszczać.
Po 15 minutach znaleźliśmy sie pod kinem. Kamil podszedł do kasjerki, by kupić bilet, ja rozglądałam się wokoło patrząc na wszystkie lecące zwiastuny filmów ukazujące się co chwila na małych telewizorkach.
-Miki idziemy?- zapytał brunet z wielkim usmiechem
Weszliśmy oboje do wielkiego pomieszczenia, gdzie rozpoczął się seans. Po 2 godzinach film się skończył, Kamil śmiał się z niego, ale dla mnie był on straszny, oglądałam wiele horrorów, bo je po prostu uwielbiałam ale ten bił wszystkie na łeb. Gdy szliśmy tak  drogą powrotną, wyczułam dziwny strach w chłopaku. Przystanęliśmy na pobliskiej ławeczce.
-Domi nie obrazisz się na mnie?
-A co przeskrobałeś- zapytałam z lekkim uśmiechem
-A no bo na cały najbliższy tydzień jadę do ciotki nad morze, prosiła żebym przyjechał
-Cały tydzień Cię nie będzie, a mieliśmy te dni razem spędzić- odpowiedziałam z grymasem na buzi
-Wiem ale ona mnie prosiła i wiesz rodzina, nie mogłem odmówić.Po moim powrocie to odbijemy dobrze?
- A rób co chcesz ...
Nie zdążyłam odpowiedzieć, poczułam tylko jego usta na moich. Przytuliłam się mocno do niego.
-Nigdy cię nie zostawię- wyszeptał mi do ucha.
____________________________________
I kolejny, a więć co myślicie, wiem narazie jest nudny i krótki, ale obiecuję że już w następnym rozdziale 3 pojawią się chłopaki :):) dodam go może w weekend :)

Rozdział 1

Rano obudziłam się pierwsza, czując jak promienie słoneczne delikatnie gładzą mnie po twarzy. Rozejrzałam sie po salonie: telewizor szedł na kanale jakim zostawiłyśmy, z prawej strony leżały sterty śmieci po opakowaniach żelek i innych smakołyków, moją uawagę skupiła wskazówka zegarka, która była na godzinie 11:30.
Niemożliwe- westchnęłam sama do siebie. Ku mojemu zdziwieniu nie mogłam spostrzec nigdzie Ani.
Nagle drzwi od łazienki uchyliły się, a za nimi ukazała się szatynka.
-Dość wczas się obudziłaś- zakomunikowała z uśmiechem na twarzy. Nie zdąrzyłam jej nic odpowiedzieć, bo zaprosiła mnie na śniadanie, które sama przygotowała, a mianowicie naleśniki ze serem. Bardzo dobrze wiedziała jak je lubię, one leczyły wszystko : złamane serce, złe stopnie w szkole, kłótnie, łzy.
-Już idę, tylko się ogarnę, jesteś kochana- uśmiechnęłam się do niej..
Szybko wstałam z łożka, pościeliłam czerwoną pościel, zgasiłam telewizor, pobiegłam do swojego pokoju zabrałam kilka rzeczy a następnie postanowiłam udać się do łazienki. Po porannej toalecie, pachnąca i zadbana zeszłam do kuchni.
- wreszcie mamy wakacje- jak ja się cieszę. Szkoda tylko że Ala nigdy nie ma dla nas czasu, zawsze się na nas wypina, wiem że nie można tak o niej mówić, bo jest dla nas jak siostra,ale dłużej już nie dam rady..-powiedziała szatynka wciskając w siebie naleśnika a robiąc przy tym bardzo śmieszną minę.
-Haha, no masz racje, ale jedz ostrożnie, bo się zadławisz ! - westchnęłam.
-Mam do Ciebie prośbę, pójdziemy dziś do wujka do pizzeri, bo obiecałam że go zastąpię na godzinkę, nie pogniewasz się chyba- zapytała
-Nie no cośty, tylko o 14:30 jestem umówiona  z Kamilem, więc chciałabym się do tego czasu wyrobić, napiszę mu esa że będę z Tobą w restauracji-oznajmiłam po czym zabrałam telefon z blatu stolika, wybrałam jego numer i napisałam wiadomość.
-Ty nadal coś do niego czujesz, pomimo, że rok temu Cię skrzywdził?-zapytała z miną z jaką zawsze o nim mówiła
-Wiesz trudne jest to dla mnie, bo nie zapomniałam tego i nigdy nie zapomnę, ale on chwilami naprawdę się stara, aby było tak jak zawsze. Oki dość tych plotek wychodzimy.
Posłusznie zmyłyśmy wszystkie naczynia, odstawiłyśmy je do oschnięcia. Następnie ubrałyśmy buty, zamkłam dzrwi, włożyłam klucz do kieszeni i już byłyśmy na podwórku. Jak zawsze ptaki śpiewały bardzo ładnie, słońce nie ustępywało ani na krok. Szłyśmy przez kręte uliczki, dobry humor nie odstępował nas ani na krok. Nagle po jakiś 20 minutach byłyśmy na miejscu. Była to mała knajpka, w której często przesiadywałyśmy. W środku znajdowało się dużo stolików z krzesełkami, a w rogu duża wygodna, czerwona kanapa, cały lokal miał bardzo miłą atmosferę, zawsze w tle leciała przyjemna muzyczka, a na ścianach widniały tapety z różnego rodzaju roślinami, bardzo ładne, zresztą zawsze to pierwsze przykuwało moją uwagę, pomimo, że bardzo dobrze znałam to miejsce.
-Dzień dobry proszę pana, pomoc nadchodzi - krzyknęłam do pana Johna, wydawało mi się że nie powiedziałam tego głośno, ale cóż pobliski stolik przy któym siedziała jakaś starsza kobieta z mężczyzną odwrócili się i posłali mi dość nietypowe spojrzenie. Ann uśmiechnęła się tylko widząc jak momentalnie się czerwienię.
-O dziewczynki, jak miło, teraz trwa sezon letni i wiecie jak ruch jest duży. Rzeczywiście w całej pizzeri były tylko 2 wolne stoliki, przy takiej ilości. - ja musze na chwilkę wyjść, nie będzie mnie dosłownie najpóźniej pół godzinki, dopilnujcie tutaj wszystkiego,  a potem jesteście wolne, kucharz jest do Waszej dyspozycji, noście mu zamówienia- usmiechnął się sympatycznie po czym zniknął za drzwiami. Widząc kucharza uśmiechnęłam się do niego nieśmiało.
-to jak wspólniczko zaczynamy- zaśmiała się do mnie Ann- idź i obsłuż tamten stolik
-Tak jest kierowniczko- zasalutowałam jej śmiesznie,po czym ubrałam na siebie dziwny fartuch, zabrałam długopis i notes a następnie powoli udałam się w strone stolika, obok którego była ustawiona ów kanapa o której już wspomniałam. Gdy byłam już u wytyczonego celu zauważyła siedzących 3 chłopaków i 2 dziewczyny.
-Dzień dobry, Co Państwo chcecie zamówić- grzecznie zapytałam.
-a więc panienko, poprosimy 3 duże pizze z kurczakiem i jedną ze serem- oznajmił brunet o kręconych włosach
-To wszystko?- zapytałam podnosząc głowę, zdążyłam tylko spostrzec 2 brunetów i jednego blondyna, a przy nich 2 dziewczyny, które życzliwie się do mnie uśmiechnęły
-Tak, tak odpowiedział loczek tym samym puszczając mi oczko
Zignorowałam to myśląc sobie, że lepszego nie mógł wymyslić
-Dziekuję, zawołamy, gdy pizze będa gotowe, usmiechnęłam się. Chciałam odejść od stolika, gdy niespodziewanie podtknęłam się o nogę stołu, dobrze, że sie podtrzymałam, bo inaczej kiepsko byłoby ze mną., Zaczęłam się śmiać sama do siebie z zaistniałej sytuacji, poczułam tylko jak ktoś łapie mnie za ramie, odwróciłam się, był to ów blondyn, zapytał czy wszystko w porządku z usmiechem na twarzy. Miał bardzo piękne oczy, niebieskie jak morze, które pamiętam z dzieciństwa kiedy ciocia zabierała mnie tam często, abym zapomniała trochę o sytuacji w domu. Grzecznie podziękowałam i stwierdziłam że nic mi nie ma poza tym że mogłam sobie złamać nogę przez moje miedopatrzenie.
Wróciłm do kuchni, dałam kucharzowi zdobyte zamówienie i opowiedziałam całą sytuację przyjaciółce, ona uśmiechnęła się tylko i żałowała że nie była to ona. Nagle do lokalu niepostrzeżenie wszedł Kamil.
-Witaj, stęskniłem się za Tobą- rzucił na przywitanie
-Haha tak, mogłeś przyjść wczoraj byłyśmy same -zażartowałam
Pożegnałam się z Ann i szliśmy w stronę wyjścia. Byliśmy w parku, rozmawialiśmy i trzymaliśmy sie za ręce. Chłopak obiecał że przyjdzie dziś do mnie wieczorem, bardzo się cieszyłam, bo chciałam aby między nami było tak jak dawniej, wiedziałam tylko że bardzo go kocham, ale to uczucie nie jest już tak mocne, jak rok temu gdy mnie zdradził. Pomimo tego, że był moim chłopakiem nie wiedział tylu rzeczy co wiedziała Ann. Może dlatego, że niestety nigdy mnie o to nie zapytał, nigdy też nie chciał, bym mu sie zwierzała, rzadko kiedy pytał jak Ci minął dzień ,dlaczego jesteś taka smutna.
-Może pójdziemy potem do kina?-zapytałam uśmiechając się do niego i tuląc się w biel jego bluzy
-a dziś??- hmm sam nie wiem bo Miki obiecałem kumplowi, że do niego wpadnę, najwyżej jutro.
Nie odpowiedziałam nic tylko momentalnie stanęłam na odległość dwóch kroków, wiedziałam, że to wiąże się rowniż z tym że nie przyjdzie dziś do mnie.
-Dobrze pa- machnęłam ręka i poszłam ścieżką parku.Nagle przysiadłam na pobliskiej ławeczce i zanużyłam sie w wspomnieniach. Głupia jesteś -pomyślałam, Ty się tak starasz a on ma Cię głęboko w dupie.
Nagle poczułam jak ktoś dosiada się obok mnie, był to Marek, kolega Kamila, wiedziałam, że zawsze żywił do mnie coś więcej niż tylko przyjaźń ale nie chciałam mu dawać nadziei, po prostu nigdy nie czułam nic do niego.
-hej Mika, jak się masz?- zapytał
- a wiesz bywa dobrze, bywa źle a u Ciebie?- uśmiechnęłam się
-identycznie a jak tam Kamil,?
-a czemu się pytasz powinieneś chyba Ty wiedzieć jak się z nim dobrze znasz
-No niby tak, ale my już nie jesteśmy kolegami, zerwałem ta znajomość,powinienem to zrobić już dawno temu, chciałem Ci tylko powiedzieć, żebyś uważała, nie chcę żeby on Cię zranił..- urwał bo nagle podeszła do nas Alicja
-Cześ kochana - usmiechnęła się i przytuliła do mnie
-oki nie będę wam przeszkadzała, to pa-zmierzył dziwnie wzrokiem Alę, ale nie wiedziałam o co chodzi
-Zaczekaj, powiesz mi co miałeś na myśli- zapytałam go głośno
- a nie ważne trzymaj się- zdążyłam tylko dosłyszeć, bo był już prawie na drugiej stronie ulicy.
-Dlaczego wczoraj nie byłaś u mnie, czekałyśmy z Ann na Ciebie?- zapytałam dziewczyny
- a nieważne, czepiasz się z byle powodu, musisz zrozumieć że mam też własne życie- powiedziała jednym ciągiem.
Nie odpwiedziałam na ten bulwers, wstałam napięcie i udałam się do domu. Szłam zamyślona, nie zwracałam uwagi na nic, całkowicie poddałam się wspomnieniom z dzisiejszego dnia. Nagle poczułam jak z całej siły kogoś trącę, okazało się, że to był ten sam tajemniczy blondyn, którego obsługiwałam w pizzeri i który zapytał mnie czy mi się nic nie stało. Byłam tak zła, wszystko się we mnie kumulowało, brak mamy, brak chłopaka, w sytuacjach, w których najbardziej go potrzebowałam. -Nie umiesz chodzić?- ryknęłam nawet nie wiem z jakiego powodu, przecież nigdy się tak nie zachowuję, sama nie wiem co mna wtedy kierowało.  Bez dania możliwości wytłumaczenia się pobiegłam szybko do miejsca w którym mieszkałam.
Gdy wróciłam do domu przebrałam się w moją wygodną piżamę, puściłam smętną muzykę, czerpałam wszystkie słowa i melodię wydobywającą się z urządzenia, nawet nie wiem kiedy zasnęłam...
___________________________________
Oki, pierwszy rozdział za mną, a więc jak się Wam podoba?
Postaram się wziąść za kolejny
Pozdrawiam :):)

Prolog..

Moje życie nigdy nie należało do najprostszych, chociaż nigdy nie lubiłam o nim nikomu mówić, Ann jedna na świecie wie co tak naprawdę przeszłam i ona tylko mnie rozumie, traktuję ją jak siostrę, wiem, że mogę na nią liczyć w każdym miejscu i o każdym czasie..

Moja mama ciągle gdzieś wyjeżdżała, praktycznie całymi dniami nie było jej w domu, nie mogłam się jej zwierzać jak córka matce, cały czas zwalała wszystko na pracę i brak wolnego czasu.

Zeszłam do kuchni, by coś przekąsić i napić się herbaty. Mama już siedziała za stołem a w jasnoniebieskim korytarzu kątem oka zauważyłam calą stertę walizek.

-A Ty gdzie sie wybierasz znów mnie zostawiasz, tym razem na ile?-zapytałam z smutną minką

-kochanie wiesz, że mam taką pracę wyjeżdżam nie wiem ile będę, rozumiesz mnie chyba,bardzo Cię kocham, ale za coś chyba musimy żyć, obiecuję Ci że jak wrócę wszystko naprawimy.Pięniądze zostawiłam Ci w szafce,a ja juz muszę biec, bo spóźnie się na pociąg

Po czym wstała i pocałowała mnie w policzek i udała sie do wyjścia.

Po 15 minutach siedziałam sama przed telewizorem bez sensu gapiąc się w telewizor, postanowiłam że pójdę na spacer, założyłam wygodny dress, trampki. Zaraz po wyjściu na podwórze ubrałam słuchawki na uszy a tym samym dając się ponieść rytmom wydobywającym się z małego urządzenia. Pomyślałam, że i tak nie mam co robić więc odwiedzę Anię, odrazu znalazłam się pod jej domem. Grzecznie zapukałam, w drzwiach stanęła Ann. Widząc moją zkwaszoną minę zapytała a właściwie oznajmiła:- i co znów wyjechała?

Pokiwałam tylko znacząco głową, ona odrazu mnie przytuliła po czym zaprosiła do środka.

-Mam do Ciebie pytanie, nie chcę dziś sama siedzieć w domu, będziesz dziś u mnie spać?- zapytałam pełna nadziei, że się zgodzi

-Oki tylko pójdę zapytac rodziców- Oznajmiła szatynka, po czym znikła za fioletową framugą drzwi.

Przyglądałam się bardzo ładnej tapecie na jej ścianie pokoju, była kolorowa, widniały na niej przeróżnie kwiaty, kółka, kształty. Moje rozmyślania przerwała dziewczyna wchodząc nie wiadomo kiedy do pokoju z wielkim bananem na buzi

-to co laska idziemy ?

Nie odpowiedziałam jej tylko rzuciłam się na szyję i ją uściskałam. Spakowała kilka swoich rzeczy do torby, a nastepnie wyszłyśmy z domu.

-Zapowiada się miły i piękny wieczór- oznajmiła śmiejąc się do mnie brązowymi oczami..

______

I jak podoba Wam się prolog? Jakbyście chcieli cokolwiek w nim zmienić śmiało piszcie, to jest dla mnie bardzo ważne, ponieważ dopiero zaczynam :) 1 rozdział postaram sie napisac w niedługim czasie. Prosze komentujcie :**

Bohaterowie

Dominika-Mika- główna bohaterka, ma 18 lat, jest nieśmiałą zabawną osobą, stanowacza. Szybko pozyskuje przyjaciół, zanim opowie komuś o sobie musi go dobrze poznać..

Ania- An, ma 18 lat jest najlepsza przyjaciólką Miki, jest jej przeciwieństwem otwarta na ludzi, zabawna, bardzo miła.

Alicja- przyjaciółka Ani i Dominiki, potrafi być arogancka i nieprzyjemna, przez jeden błąd ich przyjaźń runie..

One direction- 5  najlepszych przyjaciół, od lewej Niall, Liam, Harry, Luise, Zayn

Kamil- ma 18 lat jest chłopakiem Miki, bardzo nie lubi go Ania twierdząc, że on bawi się tylko jej uczuciami.